Ses varken bile insan bazen yüzünü açmak istemiyor. Kamera başka bir eşik. Ne giydiğin, arkanda ne olduğu, o anki halin konuşmaya dahil oluyor. Yazıda ve seste bunlar yok. Görüntülü sohbeti sevenler, karşıdaki kişinin orada olduğunu daha net hissettiğini söylüyor. Çekinenler ise kameranın sohbeti sınav haline getirdiğini. İlk dakikalar genelde suskun geçiyor. Sonra ya rahatlıyor ya da sesle devam edelim deniyor. Herkesin evi, odası, saati buna uygun değil. Işık kötü, oda dağınık, saat geç. Bunlar bahane değil, çoğu zaman gerçek durum. Açmak istememek de kabalık sayılmamalı. Siz kamerayı ne zaman açarsınız? Tanıdık biriyle mi, yoksa yeni bir sohbette de rahat mısınız?

Yazışırken cümleyi düzeltme şansın var. Fazla geldiyse silersin, eksik kaldıysa eklersin. Ses çıkınca o ara yok. Ağzından çıkan çıkıyor. Bu yüzden bazıları yazıyı daha rahat buluyor. Ne diyeceğini toparlayabiliyor. Karşı tarafın kahkahası, duraksaması, cümleyi yarıda bırakıp yeniden başlaması ise seste var. Samimiyet bazen tam bu pürüzde. Bazen de aynı pürüz insanı kilitliyor. Mikrofon açılınca söyleyecek şey bulamayan çok oluyor. Yazıda o boşluk daha az belli. İkisi de online sohbet. Biri daha yavaş, biri daha doğrudan. Hangisinin daha yakın hissettirdiği kişiye göre değişiyor. Kalabalık bir odada konuşmakla iki kişinin yavaş yavaş yazışması aynı şey değil. Yeni biriyle tanışırken yazmayı mı seçiyorsunuz, sesi duyunca mı rahatlıyorsunuz?